nuna~1827 FC~ \(^O^)/

แฮ่ เพิ่งเปิดบล๊อกเมื่อวาน เลยต้องเอามาลงย้อนหลัง ช้าไปอาทิตย์นึงแน่ะ

แต่ยังไงก็อยากลงไว้เจิมบล๊อก เพื่อความเป็นศิริมงคล(??) เคี้ยกๆๆ ^ O ^ ยังไงก็ขอให้ท่านฮิเคียงคู่ทูน่าตลอดไปละกันนะคะ HBD ค่า


เรท : ใสๆแต่ไม่บริสุทธิ์(?) แล้วมันเป็นยังไงฟะ.....กร้ากกก 

“หา!! ว่ายังไงน้าาา!!” ดวงตาสีน้ำตาลเบิกกว้างอย่างตกใจ ใบหน้าหวานยามนี้เหวออย่างเห็นได้ชัด
เขาไม่ได้หูฝาดไปใช่มั้ย?! เรื่องนี้มันบ้าชัดๆเลย!
“นายได้ยินไม่ผิดหรอกสึนะ.....วันนี้เป็นวันเกิดของฮิบาริ นักเรียนทุกคนในนามิโมริต้องเตรียมของขวัญไว้คนละชิ้น แล้วเดินเอาไปให้เจ้าตัวที่ห้องคณะกรรมการนักเรียน” ยามาโมโตะพูดให้ฟังอีกครั้ง เมื่อเห็นเพื่อนรักของตนยังมีสีหน้าเชื่อครึ่งไม่เชื่อครึ่ง “ก็คุณคุซาคาเบะประกาศว่าอย่างงั้นตั้งแต่เมื่อสองวันก่อนนี่นะ….ฉันเตรียมซูชิมาหวังว่าเจ้าตัวเค้าคงจะชอบ” ร่างสูงกล่าวต่อด้วยใบหน้ายิ้มแย้มแจ่มใส ตามประสาคนมองโลกในแง่ดี
คุณคุซาคาเบะที่ว่าก็คือรองคณะกรรมการนักเรียน คนสนิทของจ้าวปีศาจ ถ้าเจ้าหัวรีเจนท์นั่นเป็นคนพูดล่ะก็....คงไม่ใช่แค่เรื่องล้อเล่นแน่ๆ
อ้ากก ไม่นะ! นี่มันรายการเซอร์ไวเวิลรึไง! ให้เอาของขวัญไปให้ทีละคนในห้องของปีศาจตนนั้น….
จะได้ถูกพี่ท่านขย้ำตายก่อนน่ะสิ!!
ที่สำคัญดูเหมือนว่า จะมีแค่เราคนเดียวซะด้วย ที่ไม่รู้เรื่องอะไรกับเค้า เลยไม่ได้เตรียมของขวัญอะไรมาสักชิ้น
ฮือ....ไม่น่าเดินเหม่อตกบันไดขาแพลงจนต้องนอนอยู่บ้านสองวันเลยเรา
แกมันงี่เง่าไม่เปลี่ยนจริงๆเจ้าห่วยสึนะ!!
แม่ค้าบบ ทูน่าคงต้องกลับสู่ทะเลวันนี้ล่ะคร้าบ T ^ T

“ท่านรุ่นที่สิบคร้าบบบบบบบบ” เสียงเจื้อยแจ้วของแฟนคลับทูน่า ดังลอยมาแต่ไกล พร้อมกับการปรากฎตัวของเจ้าของเรือนผมสีเงิน ใบหน้าคมเข้มที่เด่นสะดุดตา จนสาวๆรอบข้างต่างส่งสายตารูปหัวใจมาให้ไปตามๆกัน เพียงแต่ว่าเจ้าตัวเท่านั้นที่ไม่รู้ตัว....
“หวัดดี โกคุเทระคุง....” สึนะทักตอบตามมารยาท ถึงแม้ว่าใบหน้าของเขาตอนนี้จะซีดเผือด เพราะจินตนาการถึงตัวเองในสภาพถูกทอนฟาอาวุธประจำกายของจ้าวปีศาจซัดกระเด็น ในอีกไม่กี่อึดใจข้างหน้า
“ท่านรุ่นที่สิบเป็นอะไรรึเปล่าครับ” โกคุเทระสังเกตเห็นความผิดปกตินั้นจึงถามด้วยความเป็นห่วง ก่อนส่งสายตาแข็งกร้าวไปยังคนตัวสูงข้างๆที่ยืนยิ้มอย่างเอ๋อๆ(?) “แกทำอะไรท่านรุ่นที่สิบห๊ะ เจ้าบ้าเบสบอล”
“ฮะๆ ฉันเปล่านา....แค่คุยกับสึนะเรื่องของขวัญที่พวกเราต้องให้ฮิบาริในวันนี้ต่างหาก” ยามาโมโตะหัวเราะซื่อๆตอบ
“อ๋อ! จริงสิ! เมื่อวานผมจะไปเยี่ยมท่านรุ่นที่สิบที่บ้าน แต่ระหว่างทางดันเจออาเจ๊เข้า ก็เลย.....แหะๆ” โกคุเทระหยุดพูดแค่นั้น แต่เด็กหนุ่มอีกสองคนต่างก็เข้าใจทันทีว่าเกิดอะไรขึ้น - -“
“นายไปทำอะไรมาน่ะโกคุเทระ ถึงได้มาสายขนาดนี้” สึนะถามเมื่อนึกได้ว่า กว่ามือขวา(ที่เจ้าตัวทึกทักเอาเอง)ของเขาจะมาโรงเรียนก็เป็นช่วงพักเที่ยงพอดี
“ผมก็ไปหาของขวัญมาให้ไอ้เจ้าบ้านั่นน่ะสิครับ”
คนที่กล้าเรียกคุณฮิบาริว่า “เจ้าบ้า” ในโลกนี้คงมีหมอนี่คนเดียวล่ะครับ = =
โกคุเทระชักสีหน้าไม่พอใจก่อนพูดต่อ “จริงๆผมก็ไม่ได้อยากเตรียมของขวัญวันเกิดบ้าบอให้มันหรอกนะ แต่คุณรีบอร์นน่ะสิ บอกผมว่าการจะเป็นมือขวาที่ดีต้องสนใจเรื่องของคนในแฟมิลี่ และเป็นธรรมเนียมของวองโกเล่ด้วยว่าต้องหาของขวัญที่ดีที่สุดให้แก่สมาชิกในวันเกิด ไม่งั้นถือว่าขาดคุณสมบัติ”
ไอ้รีบอร์นตัวแสบ แกบอกเรื่องนี้ให้โกคุเทระรู้ได้ ก็แสดงว่าแกต้องรู้วันเกิดของคุณฮิบาริ...แล้วทำไมไม่บอกให้ฉันรู้บ้างฟะ!! นี่แกจงใจจะให้ฉันโดนเจื๋อนใช่มั้ยเนี่ย?!!
สึนะยกมือบีบหัวฟูๆของตัวเองอย่างคิดไม่ตก
“แล้วของขวัญนายคืออะไรหรอ?” ยามาโมโตะที่ฟังการสนทนาของพวกเราอยู่เงียบๆสักพัก เป็นฝ่ายถามขึ้นมาบ้าง
“ฮ่าๆๆ ของขวัญฉันไม่กระจอกเหมือนของแกหรอกเจ้าบ้าเบสบอล.....นี่ไง แท่น แท่นน แท๊นน!” โกคุเทระกล่าวอย่างภาคภูมิใจ พลางผายมือไปยังหน้าต่างด้านนอกตึก พวกเราจึงไล่สายตาตามไปอย่างอยากรู้อยากเห็น…...
“ปลาหมึกยักษ์จากมหาสมุทรแปซิฟิกคร้าบ!”
O[]O!!!
ทูน่าตกใจครับ! เจอเพื่อนร่วมทะเล!! เอ๊ย! ไม่ช่ายย ผมตกใจที่เห็นปลาหมึกยักษ์จำนวนมากกองพะเนินอยู่บนรถบรรทุกคันใหญ่ที่จอดอยู่หน้าตึกเรียนต่างหาก
“ฮะๆๆ นายไปเอามาได้ยังไงน่ะ โกคุเทระ” ยามาโมโตะถามต่อด้วยสีหน้าตลกขบขัน
อีตานี่ทำไมถึงอารมณ์ดีได้ทุกสถานการณ์อย่างนี้นะ....
“ทำไมฉันต้องเล่าให้แกฟังด้วยวะ!”โกคุเทระตวาดแว้ด ก่อนหันหน้ากลับมาที่สึนะ “ถ้าเป็นรุ่นที่สิบล่ะว่าไปอย่าง ผมจะเล่าให้ฟังหมดเลยนะครับ”
เอ่อ.....ฉันยังไม่ได้บอกว่าอยากรู้เลยนะ โกคุเทระ.....- -“
“เมื่อเช้าผมตื่นแต่เช้าแล้วตรงดิ่งไปทะเลมาครับ จากนั้นก็บังคับเอาเรือประมงจากคนแถวนั้นออกไปกลางทะเล.....แล้วก็ตู้ม! โยนไดนาไมท์แบบใหม่ที่ผมเพิ่งได้มาจากอิตาลีลงทะเล แป๊บเดียวพวกมันก็ลอยขึ้นมาให้ผมเก็บสบายแล้วครับ!”
แหง่ะ อีตานี่ ไม่ว่าจะผ่านไปนานเท่าไหร่ก็ยังน่ากลัวไม่เคยเปลี่ยน บรื๊ออ~ - -lll

“แอ่กกกกกกกก!!” สึนะร้องเสียงหลง ก่อนกระเด็นไปนอนกองอยู่กับพื้นเมื่อจู่ๆก็มีแรงบางอย่างกระทบเข้าที่หลังของเขาอย่างไม่ทันได้ตั้งตัว (ต่อให้ตั้งตัวทันก็คงกระเด็นอยู่ดีนั่นแหล่ะ ทูน่าน้อยเอ๋ย~)
“มัวแต่มายืนงี่เง่าที่นี่อยู่ได้ เหลือแกคนเดียวในโรงเรียนนะเฟ้ย ที่ยังไม่มีของขวัญน่ะ” ไม่ต้องบอกก็รู้ว่า ใครกันที่ทำกับเขาแบบนี้
ไอ้ทารกจอมโหดที่เขาขอพรคุณพระคุณเจ้าให้มันหายไปจากชีวิตไวๆอยู่ทุกวี่ทุกวันนั่นแหล่ะ!
“แก.... รีบอร์น! มันเจ็บนะเว้ย! แกนี่มัน....” สึนะคลำหลังป้อยๆพลางหันมาด่าเจ้าตัวเล็กที่มันกระโดดถีบเขาได้ลงคอ แต่ก็รีบหุบปากลงทันทีเมื่อเห็นอีกฝ่ายมันยกปืนขึ้นมาจะยิงใส่ตน
ใช่สิ!! ตรูมันเป็นแค่ปลาทูน่า ไม่มีสิทธิ์มีเสียง อย่างมากก็ถูกอัดลงกระป๋องขายไปวันๆเท่านั้นแหล่ะ T __ T
“ใกล้จะถึงตานายสองคนแล้วนะ โกคุเทระ ยามาโมโตะ....ไปรอต่อคิวหน้าห้องคณะกรรมการนักเรียน เตรียมตัวให้ของขวัญฮิบาริได้แล้ว”
“ได้เลยเจ้าหนู....งั้นพวกเราไปก่อนนะสึนะ” ยามาโมโตะพูดอย่างอารมณ์ดี แล้วคว้าคอโกคุเทระออกเดินไปด้วยกัน
“เฮ้ย! นี่แกอย่ามาทำเป็นสนิทสนมนะ ไอ้งั่ง!” โกคุเทระโวยวาย ใบหน้าเปลี่ยนเป็นสีแดงนิดๆ ไม่รู้ว่าเพราะอะไร......(/แอบหยอด8059ไว้จิ๊ดนึง เหอๆๆ)
แต่ไม่วายที่เจ้าตัวจะหันกลับมาโบกไม้โบกมือให้สึนะ “ผมไปก่อนนะครับรุ่นที่สิบ เดี๋ยวค่อยเจอกันนะคร้าบบ”
“อื้อ” สึนะพยักหน้ารับ
“เลิกมองตามเจ้าพวกนั้น แล้วไสก้นแกไปหาของขวัญเดี๋ยวนี้เลย พลั่ก!” รีบอร์นสั่งแล้วเตะก้นสึนะที่มัวแต่ชักช้าอืดอาด
“โอ้ย...รู้แล้วน่า ไปเดี๋ยวนี้แหล่ะ” แกนะแก เจ้ารีบอร์น อย่าให้ฉันมีโอกาสเอาคืนบ้างละกัน
เปรี้ยง!!!
“อี๋~~~~” สึนะวิ่งปรู๊ดลงบันไดตึกไวราวกับเป็นนักกีฬาทีมชาติก็ไม่ปาน เมื่อทารกผู้น่ารัก(?)มันยิงกระสุนเฉี่ยวผมสีน้ำตาลฟูฟ่องของเขาไปจี๊ดเดียว!





พระเจ้าค้าบบ ช่วยบอกทูน่าน้อยๆตัวนี้ทีเถิด ว่าคุณฮิบาริเค้าชอบอะไรน่ะคร้าบ ทูน่ายังไม่อยากกลับทะเลบ้านเกิด TTOTT
ผมเดินเตร็ดเตร่รอบนอกตึกเรียน พยายามมองหาสิ่งที่จะเป็นของขวัญและต้องถูกใจพี่ท่าน เพื่อที่ตัวเองจะได้ไม่ต้องเสียเลือดเสียเนื้อในอนาคตข้างหน้าอันใกล้....

“อ้ากกกกกกกกกก” เสียงร้องโหยหวนดังลั่น ก่อนที่ร่างๆหนึ่งจะถูกโยนออกมาจากห้องๆหนึ่งบนตึกเรียน
“เหวอออ!!!”
สึนะตกใจที่เห็นร่างเลือดโชกตกลงมาต่อหน้าต่อตาเขา.....เห~ กรี๊ดดดดด ศพ(?)มากมายกองทับถมกันอยู่บนพื้นซีเมนต์ข้างล่าง!
แง้! นั่นมันห้องที่ปีศาจตนนั้นสถิตอยู่นี่คร้าบบ~ พี่ท่านทำไมต้องทำเรื่องโหดร้ายขนาดนี้ด้วย....กะอีแค่วันเกิดตัวเองมันสำคัญนักรึไง! ฮือๆๆ อีกไม่นานผมจะเป็นหนึ่งในกองนั่นใช่มั้ยครับท่านผู้อ่าน T ^ T
ทูน่าเปลี่ยนใจแล้วครับ ขอกระโดดลงทะเลเองเลยดีกว่า ไม่งั้นผมคงต้องแห้งตายเหมือนคนพวกนั้นเป็นแน่!
พอผมหันกลับไปทางหน้าประตูโรงเรียนเพื่อจะวิ่งหนีกลับบ้าน เสียงๆหนึ่งก็ดังขึ้นข้างหลัง
“จะไปไหนของแก รีบไปหาต่อซะ!” โอเคครับ ตอนนี้ผมต้องเลือกระหว่างถูกเจ้ารีบอร์นมันกระทืบตายกับโดนปีศาจคุมกฎแห่งนามิโมริฟาดจนเละด้วยทอนฟาของพี่แก....
สายตานิ่งๆที่เจ้าทารกบ้ามันมองมาที่ผม แม้ภายนอกจะดูเหมือนไม่มีอะไร แต่ด้วยลางสังหรณ์ของสายเลือดวองโกเล่ทำให้ผมรู้ว่า ถ้าผมคิดจะหนีกลับไปจริงๆล่ะก็ มันตื๊บผมไม่เลี้ยงแน่นอน!

เมื่อใคร่ครวญดูแล้ว......
แม้มันจะไม่มีทางรอดทั้งคู่ แต่ผมขอเลือกที่จะมีชีวิตต่ออีกนิดนะครับ อย่างน้อยผมอาจจะมีสิทธิ์รอดได้ถ้าหาของขวัญเจอในเวลาที่ยังเหลืออยู่นี่ แล้วเป็นที่พอใจแก่คุณฮิบาริ....แม้โอกาสมันจะแค่ 0.001% ก็เถอะ - -“

ระหว่างที่ผมหาไปเรื่อยๆ ก็ได้ยินเสียงกรีดร้องโหยหวนดังมาจากห้องคณะกรรมการนักเรียนไม่ขาดสาย.....
น่ากลัวเหลือเกิน น่ากลัวจริงๆครับ คุณแม่นานะ T T

ดอกไม้ที่ชมรมเพาะปลูก ปลูกไว้ดีรึเปล่านะ? ไม่สิ ขืนพี่ท่านรู้ว่าผมไปแอบเด็ดมา มีหวังตายก่อนให้ซะอีก โทษฐานทำลายทรัพยากรของโรงเรียนนามิโมริ....
งั้นอะไรดีล่ะ........
เออ จริงสิ! เมื่อคราวก่อนชั่วโมงคหกรรมมีเรียนทำเค้กนี่หน่า จำได้ว่ามันเหลืออยู่ครึ่งนึง พวกเพื่อนๆเลยเก็บไว้ในตู้แช่ โชคดีที่เราได้อยู่กลุ่มเดียวกับเคียวโกะจัง เพราะงั้นรสชาติมันเลยอร่อยมากๆ.....ขืนเราทำเองคนเดียวรับรองได้ว่ามันคงรสห่วยสมกับฉายาเรานี่แหล่ะ - -“
เมื่อผมคิดได้ ความรู้สึกเป็นสุขก็ล้นปรี่ขึ้นมาทันที
เค้กอร่อยขนาดนั้น ต่อให้เป็นราชาปีศาจก็เถอะ ยังไงก็คงชอบบ้างล่ะนะ ....

ผมวิ่งเข้าไปในห้องคหกรรม เปิดตู้แช่แล้วจัดแจงตัดเค้กใส่จานใบเล็ก และไม่ลืมที่จะหยิบช้อนสำหรับตักเค้กไปด้วย
“ซาวาดะ สึนะโยชิ นักเรียนหมายเลขประจำตัว 1827 กรุณามาที่ห้องคณะฯได้แล้วครับ” เสียงคุณคุซาคาเบะนี่หน่า ตายแล้ว ถึงตาทูน่าขึ้นเขียงแล้วสินะ แง้~~

สึนะกึ่งเดินกึ่งวิ่งเพื่อไปให้ถึงจุดหมายโดยเร็วที่สุด ก่อนที่ราชาปีศาจจะโมโห หาเรื่องขย้ำเค้าก่อนเวลาอันควร
ในที่สุดขาขาวก็หยุดอยู่ตรงหน้าประตูห้องรับแขก(ที่ถูกยึดเป็นฐานทัพปีศาจ)จนได้
ร่างบางหอบแฮ่กๆอย่างเหนื่อยอ่อน เพราะเขาต้องวิ่งไปมาทั่วโรงเรียน เพื่อที่จะหาของขวัญ แม้จะหาได้ทันเวลา แต่ก็ต้องรีบบึ่งมาที่นี่ให้ไวอีก......
ก๊อกๆ
มือเล็กเคาะประตูขณะที่ร่างกายเริ่มสั่นน้อยๆอย่างหวาดกลัว
“เข้ามา......” เสียงทุ้มต่ำที่ดังเล็ดลอดออกมา ยิ่งทำให้สึนะหวาดผวาเข้าไปอีก แต่ยังไงเขาก็ต้องเข้าไปข้างในอยู่ดี
“ขออนุญาตคะ ครับ” น้ำเสียงสั่นนั้นปิดไม่มิด
ทำเอาคนนั่งหน้าขรึมอยู่หลังโต๊ะทำงานตัวใหญ่จ้องมองมาที่เขา โดยที่ไม่รู้ว่าเจ้าตัวกำลังคิดอะไรอยู่กันแน่
รู้เพียงแต่ว่าขนลุกครับ คุณแม่ขา.....T ^ T
“ยืนทำบื้ออะไรอยู่ตรงนั้นเจ้าสัตว์กินพืช มีอะไรก็เอามาให้ฉันซะสิ”
ไอ้ปีศาจบ้า อย่ามาเร่งนะเฟ้ย ความจริงเค้กนี่นายไม่สมควรได้กินด้วยซ้ำ ของขวัญวันเกิดที่กรรโชกเอาจากคนอื่นแบบนี้ ไม่มีใครเค้าอยากให้นายหรอก! ชิ
ประโยคข้างบนคิดในใจเท่านั้นครับ ขืนพูดออกไปก็บ้าแล้ว = =
ร่างบางก้าวขาที่กำลังสั่นเข้าไปหาฮิบาริที่จ้องเขม็งมาที่เขาไม่เลิก
ทันใดนั้นเอง
“หวาาาาา!!!”
ตุ๊บบบ!
ร่างสูงที่นั่งเอนผนักพิงอยู่ถึงกับสะดุ้งตัวขึ้นมา มองเจ้าตัวเล็ก....ที่บัดนี้ลงไปขลุกอยู่บนพื้นเหมือนปลาทูน่าถูกเหวี่ยงขึ้นบนฝั่ง
ฮิบาริส่ายหัวอย่างเอือมระอากับความซุ่มซามของคนตรงหน้า ที่ตอนนี้ลุกลี้ลุกลนมองหาอะไรอยู่ก็ไม่รู้….
แกหาหมัดอยู่รึไง! เจ้าสัตว์กินพืช

อ๋อยยย~~ เจ็บวุ้ย มีอะไรบางอย่างมาขวางเท้าเขาแน่ๆ
สึนะมองพื้นรอบๆตัวแล้วก็เห็นสิ่งที่เป็นต้นเหตุ....มันคือเชือกเส้นเล็กๆที่มีรอยขาด เนื่องจากโดนขาของเขาเกี่ยวถูกนั่นเอง
จะเป็นใครไม่ได้นอกจากเจ้าเปี๊ยกรีบอร์น มิน่าตะกี้ถึงเห็นมันแว่บๆอยู่หน้าห้อง........
ว่าแต่แกทำไปเพื่ออะไรฟะ!! จะให้ฉันถูกเชือดทิ้งจริงๆใช่มั้ย!!!
ทูน่ากระป๋องตราสึนาห่วยมีขายแล้ววันนี้ เจ้าข้าเอย~
“แกจะอยู่แบบนั้นอีกนานมั้ย” เสียงเรียบแต่แฝงไปด้วยรังสีอำมหิต ทำให้สึนะหลุดจากการจินตนาการถึงความตายของตน ร่างบางรีบเงยหน้าขึ้นจากพื้นไปสบตาเจ้าของเสียงอย่างตื่นกลัว

ตาสีนิลค้างนิ่งกับภาพตรงหน้า ใบหน้านวลที่แสดงความหวาดกลัว ดวงตาแป๋วๆที่เหมือนจะอ้อนวอนขอชีวิตจากเขา....และที่ร้ายที่สุดคือ ครีมเค้กที่เปื้อนตามดวงหน้าหวานและลำคอระหงส์ ยามที่เจ้าตัวสะดุดหัวคะมำลงจิ้มกับเค้กที่ตนเองถือมา
“มานี่....” ร่างสูงพูดพลางกระดิกนิ้วชี้เรียกเจ้าสัตว์ขี้ตื่นให้เข้ามาใกล้ๆ
สึนะกระวีกระวาดรี่เข้ามาหาเขาอย่างกลัวตาย
“มะ มาแล้วครับคุณฮิบาริ....กะ กรุณาอย่าตีผมเลยนะครับ” ร่างบางตัวสั่น เสียงสั่นไปหมด ก้มหัวงุดๆอย่างสำนึกผิดโดยไม่ได้รู้ตัวเลยว่าตอนที่ตัวเองล้มไปเมื่อตะกี้ จะทำให้กระดุมเสื้อสองเม็ดบนมันหลุดหายออกไป เผยให้เห็นผิวขาวเนียนภายใต้ร่มผ้านั้นอย่างไม่ตั้งใจ......
“นั่งซะ....”
“หะ?.......ครับ???” ตากลมโตสีน้ำตาลเบิกกว้างมองเจ้าของเรือนผมดำอย่างแปลกใจ
“อย่าให้ฉันต้องพูดซ้ำสอง” ร่างสูงตอบด้วยเสียงที่ทำให้หัวใจสึนะเย็นยะเยียบ สายตาคมกริบที่อีกฝ่ายจ้องมาทำให้เขายิ่งทำตัวไม่ถูก
“แล้วจะให้ผมนั่งตรงไหนครับ” สึนะถามออกไปอย่างกล้าๆกลัวๆ
จู่ๆมาบอกให้นั่ง....แล้วต้องนั่งตรงไหนกันล่ะ ในเมื่อเก้าอี้ที่มีอยู่ตัวเดียวในห้องก็ถูกพี่ท่านนั่งอยู่ไม่ใช่หรอครับ!
ฮิบาริส่งสายตาไปยังที่ๆเค้าต้องการให้เจ้าตัวเล็กนั่ง สึนะเลื่อนสายตามองตาม ก่อนจะตัวชาวาบ เสียวสันหลังขึ้นมากะทันหัน แววตาตื่นตระหนกจนร่างสูงสังเกตเห็นได้ชัด
“ชักช้า น่ารำคาญ” ฮิบาริฉุดร่างบางลงไปนั่งบนตักเขาทันที โดยไม่รอเจ้าตัวอีกต่อไป
สัตว์กินพืชมันงุ่มง่ามแบบนี้ทุกตัวรึเปล่านะ.......
แต่ก็........ช่างน่าขย้ำซะเหลือเกิน......

สึนะหลับตาปี๋ เค้าไม่อยากจะเชื่อเลยว่าตัวเองกำลังนั่งอยู่บนตักของปีศาจแห่งนามิโมริ ถ้านี่ไม่ใช่ฝัน เค้าคงจะตายในไม่ช้านี้แน่ๆ
ถูกขย้ำตาย.......
เฮือกกก!! ร่างบางสะดุ้งโหยง ลืมตาแป๋วขึ้นมาในบัดดล เมื่อถูกสิ่งอุ่นๆชื้นๆสัมผัสเข้าที่ใบหน้า
แล้วเจ้าตัวก็อยากสลบตายไปซะเดี๋ยวนั้น เมื่อรู้ว่าตะกี้เกิดอะไรขึ้นกับตน!
“อืม...เค้กอร่อยดี” ใช่แล้ว ฮิบาริ เคียวยะ ผู้น่ากลัวคนนั้น! เพิ่งจะเลียครีมที่ติดอยู่บนใบหน้าของเขา!!
สึนะทำตัวไม่ถูก....หัวใจเค้าที่เคยเต้นแรงด้วยความหวาดกลัวบัดนี้มันกลับเต้นแรงเพราะอย่างอื่น.......
เลือดทุกหยดในร่างกายดูเหมือนจะถูกสูบฉีดขึ้นมาบนใบหน้า…..
ดวงหน้าหวานแดงซ่าน โดยไม่รู้เลยว่าการทำหน้าตาน่ารักๆเช่นนั้น จะทำภัยมาสู่ตัวเองในภายหลัง.........
ไม่ทันรู้ตัว....ใบหน้าหล่อเหลาของอีกฝ่ายก็ก้มลงมาใกล้อีกครั้ง.....ลิ้นร้อน ไล่เลียทั่วใบหน้านั้นทั่วทุกจุดที่ติดครีมเค้ก ร่างบางในอ้อมกอดสั่นระริก แต่ก็ไม่ได้ขัดขืนอะไร
ทำไมกันนะ? ทำไมถึงขยับตัวไม่ได้เลย นี่เขาโดนมนต์สะกดอะไรรึเปล่า!
“อยากรู้มั้ยว่ามันหวานแค่ไหน?” เสียงทุ้มต่ำถามอย่างเจ้าเล่ห์เมื่อชิมครีมบนจุดต่างๆบนใบหน้านั้นจนพอใจ
ร่างบางซึ่งตกอยู่ในภวังค์ได้ยินเข้าก็มุ่นคิ้วอย่างงงๆ พอขยับปากจะพูดอะไร เสียงนั้นก็พลันถูกกลืนหายไปเสียแล้ว
“อื้อ.......” รสครีมหอมหวานอบอวลอยู่ในปาก
สึนะตกใจที่ถูกรุกล้ำอย่างไม่ทันตั้งตัว.........นี่เขากำลังถูกจูบ!!!
มือเล็กพยายามผลักไสอกกำยำของร่างสูงตรงหน้า แต่ดูเหมือนว่าจะไม่มีผลอะไรเลย
“อะ..... อืมม...........” ลิ้นร้อนเคลื่อนไหวอยู่ในโพรงปากเล็ก ซอกซอนทุกซอกทุกมุมจนความหวานนั้นติดตรึงไปทั่วภายใน....ร่างบางส่งเสียง ครางเบาๆในลำคอ มือที่เคยผลักไสเปลี่ยนเป็นขย้ำเสื้อนักเรียนของฝ่ายตรงข้ามจนยับยู่ยี่ ก่อนมือเล็กๆนั้นจะเลื่อนสูงขึ้นไปสวมกอดคอร่างสูงในที่สุด

เกิดอะไรขึ้น........?......ไม่รู้สิ....แต่.....รู้สึกดีเหลือเกิน.....หัวใจเต้นรัวเหลือเกิน....ใบหน้าร้อนผ่าวเหลือเกิน.......

ช่างมันเถอะ.......ปล่อยมันต่อไปอย่างนี้.....อีกหน่อย....ละกัน............

สึนะหลับตาพริ้ม ไม่รู้ทำไมเขาถึงอยากลองอะไรบางอย่างดู......
ลิ้นเล็กเริ่มแตะหยอกล้อกับลิ้นร้อนของผู้รุกล้ำที่สำรวจช่องปากของตนมาสักพัก ฮิบาริเบิกตากว้างอย่างเหลือเชื่อในความกล้าของสึนะ ก่อนจะเกี่ยวกระหวัดพันลิ้นของตนกับร่างบาง คอยชักนำลิ้นเล็กซุกซนนั่น.......ดูเหมือนว่าเจ้าทูน่าของเราจะอยากรู้อยากลองไม่เคยพอ ถึงได้ดุนลิ้นตัวเองเข้าไปในโพรงปากของอีกฝ่ายบ้าง พลางควานหาความหอมหวานจากภายในนั้นโดยไม่รอให้ร่างสูงเป็นฝ่ายมอบความหวานให้ตนฝ่ายเดียวอีกต่อไป......
ฮึ่ม....จะเอากันให้หลงตายใช่มั้ย? เจ้าสัตว์กินพืช!
จะขย้ำให้ตายเลย! อยากยั่วกันดีนัก!!
…………………..


………………

…………

ก๊อกๆๆ
สติของฮิบาริถูกเรียกกลับคืนมาด้วยเสียงเคาะประตูจากภายนอก สึนะเองก็เช่นกัน....เมื่อรู้ตัวว่าตัวเองสวมกอดคอของปีศาจหนุ่มรูปงามแถมยังจูบดื่มด่ำเป็นเวลานาน เขาก็กระเด้งตัวออกจากตักของร่างสูงไปยืนอยู่ข้างๆ ใบหน้าหวานแดงเถือกขณะหอบหายใจเพราะขาดอากาศไปหลายนาที........
นี่เขาทำอะไรลงไปเนี่ยยย!! น่าอายที่สุด!!!!
อ๊ากกกกกกกกก >//////////<
ประตูถูกเปิดเข้ามาพร้อมด้วยใบหน้าซีดเผือดของรองคณะกรรมการ ที่รู้ตัวดีว่าตัวเองมาผิดเวลาซะแล้ว เพราะอะไรน่ะหรือ?.....แค่จับลูกปิดประตูก็รู้สึกถึงรังสีอาฆาตที่แผ่ออกมาอย่างน่าขนลุกแล้วน่ะสิ!
อึ๋ยยย...............
ยิ่งเห็นสีหน้าคุณเคียวในตอนนี้แล้ว เจ้าตัวยิ่งมั่นใจ.......สายตานั่นเหมือนจะฉีกเขาเป็นชิ้นๆในจินตนาการยังไงยังงั้น!
“เอ่อ....คือว่า.....” คุซาคาเบะพูดติดอ่าง
“ถ้าไม่รีบพูด ชั้นจะขย้ำแกแล้วทิ้งลงไปรวมกับไอ้พวกข้างล่าง.....” นั่นไม่ใช่แค่คำขู่แน่ๆ เขารู้ดี
“เด็กทารกที่ชื่อรีบอร์นฝากจดหมายนี่มาให้คุณเคียวน่ะครับ”
พอได้ยินชื่อรีบอร์น คิ้วขมวดก็คลายลง สีหน้าที่ฆ่าคนให้ตายได้เพียงแค่สบตาก็เปลี่ยนเป็นสีหน้าเรียบเฉย พลางพูดอย่างใจเย็น “ของเจ้าหนูน่ะหรอ?”
“ครับ” ว่าแล้วคุซาคาเบะก็เดินเอามาให้ฮิบาริที่โต๊ะทำงานอย่างนอบน้อม
ร่างสูงรับจดหมายไว้ ก่อนเปิดอ่านดูข้อความข้างใน
..................
ความเงียบกริบขยายแผ่ไปทั่วห้องกว้าง
ฮิบาริพับจดหมาย แล้วสอดเข้าไปในลิ้นชัก
“แกออกไปได้แล้ว” คำพูดนั้นเหมือนทางสวรรค์สำหรับคนทั้งสองที่ตอนนี้ยืนนิ่งเป็นรูปปั้นหิน
คนสนิทของร่างสูงยิ้มโล่งใจ กล่าวขอบคุณและรีบหันหลังเดินกลับออกไปนอกห้อง สึนะเองก็เช่นกัน เขาวิ่งจู๊ดพยายามตามคุณคุซาคาเบะออกไปด้วย
“ใครบอกว่าให้แกไปได้ เจ้าสัตว์กินพืช” เสียงนิ่งเฉยแต่ทำให้ร่างบางตัวแข็งโป๊กในทันที
“อ่า...คุณฮิบาริยังมีธุระอะไรกับผมอีกหรอครับ” สึนะทำใจดีสู้เสือถามออกไปอย่างนั้น
“แน่นอนว่า....ธุระกับแกยังมีอีกเยอะ........” ร่างสูงขยับยิ้มที่มุมปากพลางนึกถึงข้อความที่เขียนอยู่ในจดหมาย

‘สุขสันต์วันเกิดนะฮิบาริ....ฉันขอมอบเค้กปลาทูน่าให้เป็นของขวัญ เพื่อเป็นการตอบแทนนายในฐานะผู้พิทักษ์แห่งเมฆา.....หวังว่านายจะถูกใจนะ กินให้อร่อยล่ะ.....จากรีบอร์น’

ขอบใจนะเจ้าหนู ของขวัญปีนี้ฉันชอบมากเลย......จะดูแลให้อย่างดีเชียวล่ะ

ฮิบาริปลายหางตาไปยังสึนะที่ยืนตัวลีบ ใบหน้าหวานยังคงแดงระเรื่อ แม้ว่าครีมที่ใบหน้าจะถูกกินไปจนหมดแล้ว แต่ครีมที่ลำคอขาวนั้นยังคงหลงเหลืออยู่.....สายตาคมของร่างสูงมองไล่ต่ำลงไปอีกหน่อยก็พบว่า ครีมบางส่วนยังเลอะอยู่ภายใต้เสื้อตัวบางนั่นด้วย

ทูน่าตัวนี้ สงสัยยังกินได้อีกนาน......

จะขย้ำให้หนำใจเชียวล่ะ หึๆๆ




สุดยอดลางสังหรณ์ของสึนะมันบอกเขาว่า จากนี้ไปเจ้าห่วยอย่างเขาจะมีเรื่องนึงที่ตัวเอง(ถูกทำให้)เก่งแหล่ะ........
ไม่เอาน้า!!!..........ช่วยฉันด้วยรีบอร์นนนนนนนนนนนนนนน!!!!!! TOT

END

แฮ่กๆ.....เคยแต่งแต่นิยาย แต่ก็ร้างรามือไปนาน ถ้าให้พูดตามตรงนี่คงเป็นฟิกเรื่องแรกเลยละมั้ง (กะว่าจะแต่งฟิกตั้งนานแล้ว แต่ขี้เกียจตัวขึ้นขนมาตลอด....ทั้งนารุโตะ อายชิล ที่เคยคิดว่าจะแต่งก็ไม่เคยมีโอกาสได้เริ่ม) สุดท้ายก็ได้ประเดิมกับKHRจนได้ ขอกรี๊ดทีค่ะ

สำนวนอาจแปลกๆไปบ้าง ต้องขออภัยนะคะ ล้างลาวงการนิยายไปนาน แถมไม่เคยแต่งฟิกอย่างที่บอก แต่ด้วยเหตุที่ว่าหลงรัก1827 จนโงหัวไม่ขึ้น เลยนั่งปั่นออกมา

 
แพล่มมานาน ลาแล้วค่า ขอบคุณที่อ่านจนจบนะคะ เอิ๊กๆๆ 

edit @ 13 May 2009 03:03:22 by nuna